Browsing Category

Personal

Jippie, lente! Met zonder jas naar buiten :-)
Personal

Hoera voor de lente!

Het was een beetje stil hier. Een soort van winterslaap. Als meisje van ongeveertig heb je dat af en toe nodig. Maar hoera, het is lente! Dat betekent volop energie om allemaal leuke dingen te doen. En te schrijven. Dus hup, een poetsdoek door het huis, frisse wind door mijn hoofd. En gewoon weer lekker tikken.

Nu zou ik het liefste elke dag een leuk stukje voor missforty schrijven. Niet dat jullie daarop zitten te wachten. Ik heb er gewoonweg geen tijd voor. Ook niet nu ik wakker ben geworden uit mijn winterslaap. Ik ga vanaf 1 mei namelijk fulltime werken. Wat? Ik hoor je denken, schreef zij een tijdje terug niet over de voordelen van part-time werken? Klopt. En toch ga ik het doen. De functie is te leuk en uitdagend om voorbij te laten gaan.

Voor wie het nog niet weet, ik ga aan de slag voor indebuurt.nl Arnhem. Mooie verhalen maken over een toffe stad. Als ik de hele week al aan het tikken ben, weet ik niet hoe veel inspiratie ik nog heb om voor missforty te schrijven. Maar hee, het is lente en de zomer staat om de hoek. Volop licht en lange dagen, dus ik ga er gewoon voor om 1 keer per week iets leuks te delen.

Er zijn te veel leuke jurkjes, kleurrijke sieraden, mooie nagellakjes en leuke stedentrips om niets over te schrijven. Zo heb ik nog een heel verhaal over de geweldig fijne stad Lissabon in mijn hoofd. Manlief schoot de mooiste plaatjes. Dat kan ik jullie toch niet onthouden? Dus ik beloof bij deze plechtig, ik laat jullie binnenkort de lente in Lissabon zien, hier op missforty.

Stay tuned!

Jippie, lente! Met zonder jas naar buiten :-)

Jippie, lente! Met zonder jas naar buiten ūüôā

Personal

Seksuele intimidatie op straat: boetes voor fluiten naar vrouwen?

Een compliment krijgen is leuk. Als er door bouwvakkers naar me wordt gefloten vind ik dat niet erg. Meestal zijn die bouwvakkers op grote afstand en fluiten ze naar alles met een rokje aan, maar toch, ik voel me als 40-plusser gevleid. Als het aan de PvdA ligt mag dit straks niet meer. De partij wil een verbod op seksuele intimidatie op straat. En fluiten naar vrouwen valt daar ook onder.

Voor of tegen?

Ben ik tegen dit wetsvoorstel omdat ik dan geen complimenten meer krijg op straat? Nee. Ik ben juist voor. Ik vind het een goed signaal naar onze samenleving. Vrouwen zijn geen lustobjecten die ongevraagd publiekelijk beoordeeld willen worden door mannen. Dat gebeurt andersom toch ook niet? Heb jij wel eens gefloten naar een aantrekkelijke man? Ik niet. En ik ben echt niet blind, als er iets moois voorbij komt, bekijk ik dat bewonderend. Daar houdt het op. Stiekem kijken. Of iets opvallender. Ik ga niet fluiten, sissen of roepen dat hij vast toe is aan een goede beurt. Het komt niet bij me op. En de vrouwen die dit wel doen zijn denk ik op 1 hand te tellen.

Hormonen

Hoe komt dit? Wat is er misgegaan in onze cultuur dat mannen denken hun seksuele gedachten te pas en te onpas zomaar te kunnen uiten? Natuurlijk zijn er ook keurige exemplaren die nooit een opmerking maken en die misschien niet kunnen fluiten. En het heeft denk ik ook met leeftijd te maken. Oudere mannen zullen hun hormonen vast beter onder controle hebben. De Donald Trumps daargelaten.

Het is lastig om het verschil tussen een compliment en seksuele intimidatie te zien. Ik vind het bijvoorbeeld niet erg als een man tegen me zegt dat ik er leuk uitzie. Een collega noemde een jurkje van mij laatst nog ‘visueel wel erg aantrekkelijk’. En dat stoorde mij niet. Sterker nog, het gaf me een goed gevoel. Maar als ik op straat loop en ik krijg opmerkingen naar mijn hoofd geslingerd als ‘he psssst, ga je mee?’ of nog schunniger, dan voel ik mij bedreigd. Is de laatste jaren niet meer¬†voorgekomen, maar ik weet nog hoe ik mij als jonge vrouw voelde toen dit gebeurde. Of dat rare gesiss, ik voelde me zo ge√Įntimideerd.

Kort rokje

Ik kan het spaans benauwd krijgen als ik bedenk dat mijn oudste dochter dat ook te wachten staat. Ik moet haar daar eigenlijk op gaan voorbereiden. Het verbod op seksuele intimidatie zou een goede steun in de rug zijn. Dan kun je uitleggen dat het niet uitmaakt hoe kort haar rokje is, mannen moeten niet alleen hun handen thuis houden, ze mogen voortaan ook hun commentaar inslikken. Anders riskeren ze een boete. De grens tussen een compliment en intimidatie geeft een vrouw of meisje zelf aan. En het is goed als zij aangifte kan doen als die grens voor haar gevoel wordt overschreden.

Het maakt niet uit hoe je gekleed gaat, seksuele intimidatie op straat zou strafbaar moeten zijn.

Het maakt niet uit hoe je gekleed gaat, seksuele intimidatie op straat zou strafbaar moeten zijn.

Wat vind jij van de initiatiefwet van de PvdA? Moet seksuele intimidatie op straat strafbaar worden? Of zie jij geen kwaad in het fluiten naar vrouwen?

Het is prachtig buiten in de kou. En daarna lekker opwarmen binnen, als je geluk hebt :-)
Personal

Zonder verwarming; zou jij het volhouden?

Voor de Edese Post schrijf ik regelmatig een column. Over het leven van een veertiger in Ede. Deze week raakte ik ge√Įnspireerd door de pech voor gezinnen elders in Ede die het dagenlang zonder verwarming moesten stellen.

Koud he?

Paniek. Half Ede zonder verwarming. Eerst de wijken Kernhem en Veldhuizen en afgelopen weekend de Maandereng. Net nu het eindelijk echt winter is. Mijn tijdlijn loopt vol met berichtjes van klagende mensen. Even denk ik bij mezelf, ‘stel je niet zo aan’. Je pakt een extra trui, steekt alle kaarsen die je hebt in huis aan en kruipt dicht tegen elkaar aan.

IJsbloemen

Veertig jaar geleden hadden we niet eens centrale verwarming. Ik ben opgegroeid in een huis met gaskachels. Op de ramen van mijn slaapkamer stonden van die prachtige ijsbloemen in de winter. Ik sliep er heerlijk. Met een kruikje bij mijn voeten, dat wel. Mijn kinderen weten niet wat ijsbloemen op het raam zijn. De meeste kinderen van nu niet. Misschien die in Kernhem, Veldhuizen en de Maandereng nu wel.

Ik snap het klagen ook wel. In dezelfde week zit ik een hele dag zonder water op mijn werk. Mijn melding hiervan bij collega’s levert laconieke reacties. Het interesseert ze weinig. Totdat ik zeg: “De koffie-automaat doet het het straks ook niet meer. Die heeft water nodig.” Paniek! Hoe lang gaat dit duren? Zeker tot 15.00 uur. Het toilet kan uiteindelijk ook niet meer gebruikt worden. De meesten vluchten weg. Naar een beter onderkomen met wel alle luxe die wij gewend zijn. Ik hou stug vol. Wandel even naar de supermarkt voor het nodige vocht en neem een gratis bakje koffie mee. Voor de zekerheid app ik een vriendin die dichtbij aan het werk is. “Hebben jullie wel water?” Als de nood erg hoog is, mag ik daar naar de wc. Zo kom ik de dag wel door.

Helemaal het einde

’s Avonds geniet ik extra van mijn koffie thuis. “Mam, moet je dit zien, ze hebben daar helemaal niks. Geen water, geen verwarming.” Mijn oudste dochter kijkt naar een nieuw RTL-4 programma, ‘Helemaal het einde’ waarin gezinnen emigreren naar Zuid-Amerika. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt. “Wauw, wat is het mooi daar. Moet je dat uitzicht zien!” De beelden van de natuur in Chili maken indruk op mij. Mijn dochter kijkt me met afgrijzen aan. “Als je mij maar nooit meeneemt. Daar kun je toch niet wonen? Er is geeneens wifi!”

Duidelijk een kind dat aan ons luxe leven gehecht is. Het is maar goed dat ik haar niet meeneem naar het einde van de wereld. Of naar de andere kant van Ede waar het even heel erg koud is. Maar gelukkig was er wel wifi. Om de paniek te delen.

Zou jij zonder verwarming kunnen? En water? Kortom hoezeer ben jij op je luxe leventje gesteld?

Het is prachtig buiten in de kou. En daarna lekker opwarmen binnen, als je geluk hebt :-)

Het is prachtig buiten in de kou. En daarna lekker opwarmen binnen, als je geluk hebt ūüôā

Personal

De mooiste tijd van het jaar?

It’s the most wonderful time of the year. Niet als je het aan mijn naasten vraagt. Die zien mij weer worstelen met mijn emoties. De ene helft van mij wil zo graag fijne nieuwe herinneringen maken met mijn gezin.¬†De andere helft wil in bed blijven tot het voorjaar.

Mijn zus was gek op kerst. Ik weet nog dat we op kerstavond samen luidkeels kerstliedjes¬†zingend naar huis fietsten. Thuis aangekomen snelde zij als eerste naar binnen. “Alle lampen laten we uit, echt allemaal!” Van haar mochten alleen de kaarsjes aan en de lampjes van de kerstboom. Mijn vader mopperde dat hij niks kon zien, maar gaf haar toch dr zin. De lekkere eiersalade van mijn moeder kwam op tafel. Voor een keer maakten we geen ruzie over wie er in de fijne stoel mocht zitten. We zaten samen bij de kachel op de grond.

Kon dat moment maar eeuwig duren. Of kon ik nog maar een keer kerst samen met haar vieren. Ik denk aan de fijne kerstavonden samen met haar. Naast elkaar in de kerk bij de nachtmis. Stiekem samen lachen om onze vader die zo heerlijk vals kon zingen. Ruzie maken over wie er mocht afwassen of afdrogen na het kerstdiner.

De herinneringen overvallen me. “Mam, je kijkt helemaal niet blij.” Mijn oudste dochter kijkt bezorgd. Ik pep mezelf op en haal de kerstversiering tevoorschijn. Knutselwerkjes van de afgelopen jaren vallen uit de doos. Nieuwe herinneringen verwarmen mijn hart. Opgetogen stemmetjes verjagen mijn verdriet.

Het is voor mij niet de mooiste tijd van het jaar. Net zoals voor vele anderen die dierbaren moeten missen. Maar het is wel een wonderlijke tijd. Waarbij ik het ene moment kan genieten van mijn prachtige kinderen en het andere moment intens verdrietig kan zijn.

Vandaag brand ik een kaarsje voor mijn zus. Ik doe alle lampen uit, behalve de lichtjes van de kerstboom.

Als ik al mijn idee√ęn toch eens uit kon voeren... Of moet ik juist minder gaan werken?
Personal

Minder werken als je 40 bent? Hoe kom ik weer in balans

De kinderen gaan allemaal naar school en worden steeds zelfstandiger. Soms denk ik eraan om meer te gaan werken. Maar of dat zo verstandig is? Uit onderzoek blijkt dat minder werken juist beter is na je 40ste.

Meer of minder werken?

Minder werken na je 40ste

De Melbourne Institute of Applied Economic and Social Research heeft onderzocht dat werken tot 30 uur per week goed is voor de cognitieve functie als je 40 jaar of ouder bent, maar als dat meer dan 30 uur per week is, de prestaties verslechteren.

Veel vrouwen werken parttime. Met de emancipatie is het anno 2016 nog steeds slecht gesteld op dat gebied. Driekwart van de werkende vrouwen heeft een deeltijdbaan. Persoonlijk vond ik de keuze om minder te gaan werken toen ik moeder werd niet zo moeilijk. Ik wilde vooral genieten van mijn kroost! Daar heb ik geen moment spijt van gehad. Nu ze ouder worden zou ik aan de ene kant wel wat meer uren willen gaan werken. Mezelf verder ontwikkelen. Tijd en energie stoppen in een carrière.

Dat kan ik wel willen, maar of het ook verstandig is?

Meer ontspannen

Naast mijn betaalde baan van 24 uur ben ik namelijk behoorlijk actief als blogger. Dat heb ik nooit als werk gezien, maar meer als hobby.¬†De laatste weken heb ik last van mijn nek. Een computerbril moest uitkomst bieden. En warempel het gaat zeker beter met mijn nek. Ik blijf alleen zo moe. “Ga toch eens eerder naar bed!” Mijn man heeft een punt. Als de kinderen eindelijk op bed liggen en ik mezelf heb ge√Įnstalleerd met mijn Macbook op de bank is het 21.00 uur. Ik tik er zo tot 23.00 uur vrolijk op los. Moet dan nog een hond uitlaten en kijk nog even wat tv. Je raadt het al, ik ga chronisch te laat naar bed.

Werk verdelen

Moet ik dan minder gaan bloggen? Dat wil ik eigenlijk niet. Ik zoek naar een betere verdeling van mijn blogwerkzaamheden. Misschien een vaste dag per week reserveren voor mijn schrijverij. Dat is wel lastig met alle hobby’s van de kinderen en andere sociale verplichtingen. Ik heb constant het gevoel dat ik niet genoeg tijd heb. Er spoken allerlei idee√ęn door mijn hoofd voor verhalen. Voor missforty maar ook voor de andere blogs waar ik voor schrijf. Ik kan maar de helft uitvoeren van wat in mijn hoofd zit. Dat geeft me geen fijn gevoel.

Als ik al mijn idee√ęn toch eens uit kon voeren... Of moet ik juist minder gaan werken?

Als ik al mijn idee√ęn toch eens uit kon voeren… Of moet ik juist minder gaan werken?

Ondertussen is het druk in huis. Verjaardagen van kinderen, kerst. Het huishouden, never ending story. Het lijkt wel of ik het minder goed aankan allemaal. Zouden de jaren dan toch gaan tellen? Het leven begint toch bij 40?

In balans

Ik ga de komende feestdagen gebruiken om voor mezelf duidelijk te krijgen wat ik wil. Meer uren gaan werken? Of het zo laten. Meer tijd in het bloggen steken, maar hoe dan? En hoe kan ik echt meer gaan genieten van mijn prachtige kinderen? Niet alleen maar druk zijn. Gewoon in balans zijn. Of nou ja, gewoon, het is niet zo makkelijk als het lijkt.

Misschien kun je me helpen? Hoe doe jij dat, je gezin combineren met je werk? Heb jij ook het gevoel dat het soms te veel is, of ben jij wel in balans?

 

 

 

Personal

Veertig en nu al een leesbril of beeldschermbril?

Jullie hebben misschien gemerkt dat het iets rustiger is op missforty.nl. Het liefst deel ik een paar keer per week wat mij zoal bezig houdt. Lekker van me afschrijven en foto’s maken van mooie dingen en lekkere producten. Of gewoon even mijn hart luchten. Het lukt me even niet. Ik heb last van een pijnlijke, verkrampte nek. En dit komt weer van te veel turen naar mijn beeldscherm. Ik ben veertig (en een beetje) en moet ik nu al een leesbril? Help!

Kramp in mijn nek

Eerst dacht ik aan een stijve nek. Vast kou gevat. Na een week vind ik het toch wel erg vervelend worden. Als ik ’s avonds lekker op de bank met mijn beste vriend Mac plof wil ik gewoon lekker kunnen tikken. En niet na 5 minuten toch maar weer stoppen en een warme doek in mijn nek leggen. “Misschien moet je wel een bril.” Mijn man ziet mij vaak mijn hoofd vooruit steken om iets beter te kunnen zien. Het zal toch niet?

Leesbril of beeldschermbril?

Op naar de opticien. Een paar testen later weet ik genoeg. Geen bril voor het dagelijks leven, de sterkte van mijn ogen is nog prima. Fijn. Alleen het lezen. “Tja veertig is wel wat jong voor een leesbril, maar laten we eens even kijken. Werk je veel met een beeldscherm?” Ach, wat is veel. 8 tot 10 uur per dag? Alleen in het weekend is dat een paar uur minder.

Ik krijg een bril op en moet een tekst lezen. Of dit zonder bril minder goed gaat. Wauw, echt wel! Wat een verschil. Het is duidelijk, als ik van mijn nekklachten af wil komen zal ik een beeldschermbril moeten aanschaffen.

Zo gezegd, zo gedaan. De bril wordt besteld. Tot die tijd doe ik het wat rustiger aan. En de foto van mij met bril? Die volgt misschien nog. Maar ik kan je wel vertellen dat een beeldschermbril vooral functioneel is en absoluut niet modieus ūüôā

Een beeldschermbril ziet er niet zo leuk uit als mijn paarse glitterbril...

Een beeldschermbril ziet er niet zo leuk uit als mijn paarse glitterbril…

Vertel, heb jij al een leesbril nodig? Of draag je al een bril of lenzen? Hoe bevalt dat?

Personal

Automatisch donor zijn: ik vind het een goed idee

“Dus daarom vind jij het niet zo erg meer dat je zus dood is gegaan?” Mijn zoontje probeert te begrijpen wat ik hem vertel. Een gesprekje over orgaandonatie. Ik vind het lastig om mijn emoties onder woorden te brengen. Aanleiding is het door de Tweede Kamer¬†aangenomen wetsvoorstel van D66, waardoor¬†straks iedereen automatisch¬†donor is.

“Ik ook?” Geduldig beantwoord ik al zijn vragen. Leg uit dat ouders daarover beslissen. “Ook als ik dat niet zou willen?” Ik verzeker hem dat wij niet tegen zijn keuze ingaan. “Maar ik wil het wel hoor mam, levens redden.”

foto-automatisch-donor

Zo simpel kan het zijn. In de grote mensenwereld ligt het anders. Op Facebook zie ik blijdschap over het wetsvoorstel, maar ook verontwaardiging. Ik lees dingen over hersendood die ik eigenlijk niet wil weten. Het brengt mij terug in de tijd.

Donor

In de¬†familiekamer van het ziekenhuis waar¬†de emoties hoog oplopen. Ik zie mijn vader vechten tegen zijn tranen. De hand van mijn moeder wanhopig vasthoudend. Zelf kijk ik vertwijfeld naar mijn vriend. Stelde de arts zojuist echt de vraag of wij bezwaar hebben als er bij mijn zus organen worden uitgenomen? Ik snap het niet, zij heeft toch al jaren een donorcodicil? En ze heeft zich ook geregistreerd. De arts legt uit dat de nabestaanden ge√Įnformeerd worden en dat ze bij ernstige bezwaren daar wel rekening mee houden. Maar officieel is er geen toestemming nodig.

Ernstige bezwaren

Natuurlijk hebben wij ernstige bezwaren. Het laatste wat ik wil is dat er bij mijn mooie zus, slechts 27 jaar jong, organen worden uitgenomen. Ik wil niet dat zij daarvoor geopereerd wordt. Niet daarvoor. ‘Red gewoon haar leven’, wil ik schreeuwen. Niet dat van een ander. We kijken elkaar aan. We moeten doen wat zij zou willen.

We krijgen alle ruimte om afscheid te nemen. Voor en na de operatie. Ik ben bang om haar gehavende lichaam te zien. Toch wil ik degene zijn die de laatste keer haar haren doet. Niet nog meer vreemde handen aan haar lijf. Het valt me mee, ik zie alleen een grote witte pleister. Of is het verband? Het maakt niet uit, ze is gewoon nog mijn zus. En dit was haar wens. In haar veel te korte leven leven stond ze altijd klaar voor mensen die dat nodig hadden, met haar dood wil ze dat ook doen.

Troost

Veel later als wij proberen ons leven op te pakken horen we dat ze inderdaad levens heeft kunnen redden. Wat een troost geeft ons dat. Haar dood heeft toch nog een beetje zin gehad.

Dat probeer ik mijn kinderen te vertellen. Dat als je dood gaat, je zelf niks meer hebt aan je organen. Niet iedereen staat hier bij stil. En vult een donorcodicil in of registreert zich. Dat mensen nu worden gedwongen om hier wel over na te denken vind ik goed. Tenminste als de Eerste Kamer ook akkoord gaat met het wetsvoorstel.  Als je niks doet, ben je automatisch donor. Mijn kinderen snappen dat. Sommige grote mensen hebben er meer moeite mee.

Wat vind jij van het wetsvoorstel van D66? 

 

Personal

Dit zijn mijn favoriete quotes: #30DayBlogChallengeNL

Brand is erger. Dat is heel lang mijn favoriete uitspraak bij al mijn blunders geweest. Of als er weer eens iets tegen zat. Het past ook wel bij me, ik hou van relativeren. En van overal een positieve draai aan proberen te geven. Toch behoort het nu niet meer tot mijn favoriete quotes. Welke dan wel? Je leest het in deel 2 van mijn deelname aan de #30DagBlogChallengeNL

Vond je vroeger inspirerende spreuken in boeken en tijdschriften, tegenwoordig kom je ze ook veel tegen op de social media. Sterker nog, je struikelt er soms over. Er zijn zelfs mensen die niks anders doen op Facebook dan tegeltjeswaarheden delen. Niet echt my cup of tea. Sorry voor het Engels, maar ik heb zo’n gruwelijke hekel aan ‘het is niet mijn ding’. Mijn minst favoriete uitspraak. Dat zou weer een nieuw blog opleveren. De 10 vreselijke uitspraken die ik niet meer wil horen.

Ik dwaal af. Quotes die ik wel kan waarderen. Meestal zijn die trouwens in het Engels. Geen idee waarom eigenlijk. Ik bedoel, wat is er mis met je moerstaal? Helemaal niks als je het mij vraag. Dus maak ik een top 3 van mijn favoriete quotes met op nummer 1 een Nederlandse. Ik zou die top 3 trouwens ook wel kunnen samenstellen met Loesje uitspraken. Kennen jullie die nog? Wat vond ik die vroeger geweldig. Doet me denken aan mijn studententijd, met een Loesje agenda in mijn tas, en posters aan de muur van het studentenhuis. Mijn favoriet is: ‘Ga je mee verdwalen? Ik weet de weg.’ Vind ik zo heerlijk impulsief klinken.¬†Loesje bestaat nog steeds. Op de website zie ik genoeg leuke posters om me terug in de tijd te brengen.

Mijn favoriete Loesje poster, hangt bij mij op de wc.

Ok, ik ben dus Loesje fan van het eerste uur, maar mijn favoriete quote is niet van Loesje. Laat ik trouwens eerst de nummer 2 en 3 maar verklappen.

Een van mijn favoriete quotes.

Een van mijn favoriete quotes.

Mooi toch? Deze heb ik op de wc hangen, bij de spiegel. Zodat ik mezelf kan aankijken terwijl ik probeer te bedenken wie ik eigenlijk ben. Wat ik ben. Gelukkig? Veertig en nu? Maar ook ben ik veranderd? Doe ik niet te veel wat anderen van mij verwachten? Het antwoord is de ene dag ja, de andere dag nee. Ik vind het belangrijk om dichtbij mezelf te blijven. Maar voor ik nu te zweverig word, tijd voor de nummer 2.

Een favoriete quote van Joseph Chilton Pearce.

Een favoriete quote van Joseph Chilton Pearce.

Tja. Misschien ook weer iets te zweverig. Maar het klopt wel. Angst houdt mij vaker tegen dan me lief is. Bijvoorbeeld met bloggen. Ik liep al zo lang rond met de wens een eigen beauty- en lifestyleblog te beginnen. Maar twijfelde aan mezelf. Wat heb ik nou te vertellen? Wie zit er nou op mijn stukjes te wachten. De angst om niet leuk gevonden te worden, hield me tegen. Tot ik dit kaartje tegenkwam. Het hangt naast de nummer 3 op de wc en elke keer als ik iets leuks bedenk, kijk ik er even naar. En probeer de angst om fouten te maken, een flater te slaan, af te gaan als een gieter, te verbannen. Het leven is veel te kort om niks te durven!

En dan, tromgeroffel, mijn nummer 1. Het is eigenlijk een zin uit een songtekst. Die ik voor het eerst hoorde toen ik enorm liefdesverdriet had. Ik dacht dat dit het ergste was dat mij ooit zou overkomen. Little did I know… Er zijn altijd ergere dingen en soms heb je de pech dat ook die je overkomen. Dan kun je maar beter accepteren dat het is zoals het is. Of zoals Acda en de Munnik zo mooi zongen:

‘Het leven is wat je gebeurt terwijl je andere plannen maakt’

En zo is het.

Wat vind je van mijn quotes? Hou jij van mooie uitspraken en tegelwijsheden? Heb je favoriete quotes? Deel ze!

Personal

De naam van mijn blog #30DayBlogChallengeNL

What’s in a name. Soms best veel, en soms is het gewoon een kwestie van het beestje bij zijn naam noemen. Benieuwd hoe ik nou bij de naam missforty ben gekomen? Lees dan mijn eerste bijdrage aan de #30dayblogchallengeNL. En laat dan ook meteen even weten wat jij van de naam missforty vindt?

De naam van mijn blog is bedacht door een vriendin.

De naam van mijn blog is bedacht door een vriendin.

De naam voor mijn blog vond ik lastig. De lading willen dekken en toch ook lekker bekken. Ik kwam er maar niet uit. En wat doe ik dan? Juist, hulptroepen inschakelen.

Mijn vorige blog gaf ik de naam majootje. Met hulp van vriendinnen. Zij noemen mij altijd Jootje en ik ben mama. Daar schreef ik ook voornamelijk over. Huilbaby’s en knoeikleuters, allerlei drama’s van het opvoeden. Inmiddels ben ik het mamabloggen wel ontgroeid. Ik wil het hebben over wat mij als veertiger bezig houdt. En dat is veel meer dan alleen mijn kinderen. Majootje exit dus.

In de groepsapp met een stel vriendinnen lanceer ik mijn werktitel. ‚ÄúVeertig tinten mooi‚ÄĚ Die wordt¬†genadeloos en unaniem afgeserveerd. Zelf vind ik hem ook niet geweldig, maar ja het dekte wel de lading. Ik ben veertig (en een beetje) en ik wil graag schrijven over mooi zijn, mooier worden en alle mooie dingen in mijn leven.

Vriendin Zjojes roept “miss forty”. Ik denk meteen aan het make-up merk Miss Sporty. Ken je die nog? Was mijn eerste kennismaking met make-up. En zeker niet de laatste. Ik zeg het een paar keer hardop. Ja ik vind missforty wel erg leuk!

Exit majootje, hello missforty!

Exit majootje, hello missforty!

Snel check ik of de domeinnaam missforty.nl nog wel vrij is en ik heb geluk. Missforty is een feit! Ok, ik ben geen miss en ook geen forty (meer). Maar ach, dat zijn details.

Nu ben ik eigenlijk wel benieuwd of jullie, mijn lezers, missforty net zo leuk vinden als ikzelf. Waarbij alle credits dus naar zjojes gaan. Dus eventuele kritiek stuur ik ook maar door naar haar ūüôā

Dit artikel is opdracht nr. 1 van de 30 Day Blog Challenge  door Hare Maristeit. Ik ben van plan nog meer onderwerpen op te pakken, maar lekker in mijn eigen tempo, dus niet 30 dagen achter elkaar. 

30dagenbloggen afbeelding 1

 

 

Personal

Mooi paars is zo gek nog niet

Paars. Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Er gaan maanden voorbij zonder dat ik ook maar iets van paars in mijn buurt heb. Laat staan een paarse jurk aantrek. Het is een beetje een moeilijke kleur. Het is geen rood en geen blauw, maar zit er tussenin. Wat vind jij van paars?

Paars foto 1

Echt paars is donker, dus winters. Lila kan dan weer wel in de zomer. Maar daar kies ik bijna nooit voor.In de Romeinse tijd was het dragen van paarse kleding voorbehouden aan de hogere standen. Een koninklijke kleur dus. Niet voor niks is de kleur van de jurk van de Edese Heidekoningin altijd paars. Of wacht, dat komt weer van de heide natuurlijk.

Heidekoningin

Goed, voor de lezers die het nog niet weten, ooit ben ik Heidekoningin geweest. Niet lachen! Het is een ere-baantje waarbij je een jaar lang het visitekaartje van de gemeente Ede bent. Samen met een Heideprinses. Die je van te voren niet kent. En waarmee het dus klikt. Of niet. In mijn geval gelukkig wel. Anyway, je mag allemaal leuke dingen doen, interessante en minder interessante mensen ontmoeten. En aan het einde van het jaar een week lang feest vieren.

Paarse jurk

Minpuntje, dit alles moet je doen in een paarse galajurk. Geen discussie over mogelijk. De jurk is paars. En sierlijk. In mijn geval ook nog eens lang en met een petticoat eronder. Niet handig. Wel mooi. Hoewel ik daar na een jaar anders over dacht.

Paarse bril

Paars kwam er bij mij even niet meer in. Nu, 12 jaar later, lak ik mijn nagels paars. Of lila. Voor 1 week. Vooruit, ik trek er een lila shirt bij aan. Heel misschien pak ik ook nog een paars jurkje uit mijn kast.

Vooruit, ik zet een paarse bril op.

Vooruit, ik zet een paarse bril op.

Voor 1 avondje dan :-)

Voor 1 avondje dan ūüôā

Hou jij van paars?

Hou jij van paars?

Het is Heideweek. Ik bekijk deze week alles door een paarse bril ūüėČ En weet je? Mooi paars is zo gek nog niet!

Wat vind jij van de kleur paars? Hot or not?