Browsing Category

Personal

Personal

Mooi paars is zo gek nog niet

Paars. Ik heb er een haat-liefde verhouding mee. Er gaan maanden voorbij zonder dat ik ook maar iets van paars in mijn buurt heb. Laat staan een paarse jurk aantrek. Het is een beetje een moeilijke kleur. Het is geen rood en geen blauw, maar zit er tussenin. Wat vind jij van paars?

Paars foto 1

Echt paars is donker, dus winters. Lila kan dan weer wel in de zomer. Maar daar kies ik bijna nooit voor.In de Romeinse tijd was het dragen van paarse kleding voorbehouden aan de hogere standen. Een koninklijke kleur dus. Niet voor niks is de kleur van de jurk van de Edese Heidekoningin altijd paars. Of wacht, dat komt weer van de heide natuurlijk.

Heidekoningin

Goed, voor de lezers die het nog niet weten, ooit ben ik Heidekoningin geweest. Niet lachen! Het is een ere-baantje waarbij je een jaar lang het visitekaartje van de gemeente Ede bent. Samen met een Heideprinses. Die je van te voren niet kent. En waarmee het dus klikt. Of niet. In mijn geval gelukkig wel. Anyway, je mag allemaal leuke dingen doen, interessante en minder interessante mensen ontmoeten. En aan het einde van het jaar een week lang feest vieren.

Paarse jurk

Minpuntje, dit alles moet je doen in een paarse galajurk. Geen discussie over mogelijk. De jurk is paars. En sierlijk. In mijn geval ook nog eens lang en met een petticoat eronder. Niet handig. Wel mooi. Hoewel ik daar na een jaar anders over dacht.

Paarse bril

Paars kwam er bij mij even niet meer in. Nu, 12 jaar later, lak ik mijn nagels paars. Of lila. Voor 1 week. Vooruit, ik trek er een lila shirt bij aan. Heel misschien pak ik ook nog een paars jurkje uit mijn kast.

Vooruit, ik zet een paarse bril op.

Vooruit, ik zet een paarse bril op.

Voor 1 avondje dan :-)

Voor 1 avondje dan 🙂

Hou jij van paars?

Hou jij van paars?

Het is Heideweek. Ik bekijk deze week alles door een paarse bril 😉 En weet je? Mooi paars is zo gek nog niet!

Wat vind jij van de kleur paars? Hot or not?

 

Personal

Dertig dagen bloggen: een uitdaging?

Eind mei lanceerde ik missforty.nl. Elke dag zette ik een blog online. Ik tikte me een ongeluk. Dertig dagen achter elkaar schreef ik trouw elke dag een blog. De vakantie kwam tussendoor en ik laste een blogpauze in.  En nu krijg ik het maar niet voor elkaar om elke dag een stukje te tikken. Dertig dagen bloggen is toch wel een uitdaging! De 30 Day Blog Challenge biedt misschien nieuwe inspiratie.

Op vakantie deed ik nog een poging te bloggen. Maar de slechte wifi en het zwembad hielden me tegen :-)

Op vakantie deed ik nog een poging te bloggen. Maar de slechte wifi en het zwembad hielden me tegen 🙂

Twijfel

Kinderen die nog vakantie hebben en om me heen drentelen. Ideeën die in mijn hoofd ontstaan, maar op de een of andere manier maar niet uit mijn toetsenbord rollen. Of ik schrijf een concept tekst en vergeet er steeds bijpassende foto’s bij te maken. En vice versa 🙂

Ik begin ook een beetje te twijfelen. Wie zit er nu te wachten op elke dag een blog over nagellak? Is het niet beter om een paar keer week te bloggen in plaats van elke dag?

30 Day Blog Challenge

Het lijkt wel of ik last heb van een writersblock. Of eigenlijk bloggersblock. Ik lees jaloers blogs van anderen. Een van mijn favoriete bloggers is Hare Maristeit. Ik klik wat op haar blog en kom dan de 30 Day Blog Challenge tegen.

Dat is het! De hoognodige schop onder mijn blogkont! Maris maakte een lijst met 30 onderwerpen om over te schrijven. Inspiratie in komkommertijd. En hoewel die komkommertijd hier alweer voorbij is, maandag is het alweer back to school, ik vind de onderwerpen inspirerend!

En ook fijn aan deze challenge; er zijn geen spelregels! Heb ik zin om maar 15 onderwerpen te gebruiken, prima. En dertig dagen bloggen achter elkaar is ook helemaal niet nodig.

Ik ga de opdrachten niet allemaal achter elkaar oppakken. Er moet tussendoor ook nog nagellak getest worden 🙂 Ik denk dat ik 1 keer per week een onderwerp van de lijst uitwerk.

Nu vraag ik me af, met welk onderwerp zal ik beginnen? Ik kan niet kiezen! Help! Zometeen zit ik weer met een bloggersblock. Dus help me en geef even aan welk onderwerp jou het meeste aanspreekt?

30dagenbloggen afbeelding 1

 

Personal

Veertig jaar en dan?

Ik zag er best tegenop. Twee jaar geleden werd ik veertig. Veertig jaar, dan ben je echt een mevrouw. Natuurlijk hoorde ik dat al een paar jaar. Mevrouw. Stagiares die maar ‘u’ tegen me blijven zeggen. En die daarvoor een punt aftrek krijgen in hun beoordeling 😉

Feest

Ik vond dertig gewoon zo fijn. Toch moest er een feest komen. Als je dan veertig wordt, dan maar goed. Voor iemand die nooit haar verjaardag viert was dat best bijzonder. Een zoektocht naar de perfecte verjaardagsjurk. Rood, uiteraard. Een fijne avond met familie en vrienden. Ik kijk er met plezier op terug.

 

Veertig worden vond ik een feestje waard.

Veertig kaarsjes uitblazen.

En het valt wel mee, dat veertig zijn. Zo merk ik alweer twee jaar. Het gekke is wel dat ik ineens last krijg van melancholische momenten. Veel vaker dan voorheen zit ik te mijmeren over vroeger. Toen mijn familie nog compleet was.

Time flies

De heerlijke jaren opgroeien in een warm gezin. Verliefd worden, studeren, een eerste baan, opnieuw verliefd worden. Trouwen, moeder worden. Het vliegt voorbij.

Veertig worden is voor mij ook een moment geweest om vooruit te kijken. Ik vroeg mezelf af: “Veertig, en dan?” Een soort van midlife-crisis. Maar dan geen echte crisis. Ik kijk naar mijn leven en zie dat ik het goed heb. Ik maak de balans op. Vraag me af waar ik over tien jaar ben. Als ik bijvoorbeeld nog van baan zou willen veranderen, moet ik dat nu doen.

Nu doen!

Nu zit ik nog aan de jonge kant van de veertig. Wat wil ik nog echt graag? Nu doen! Zeuren over mijn lijf of mezelf echt een schop onder mijn kont geven. Nu ben ik nog min of meer actief en gezond. En willen die kilo’s er misschien nog af.

Wat ik hoor en lees over de overgang boezemt me wel angst in. Afvallen kun je dan wel vergeten. Je emoties onder controle? Vast niet. En toch. Veertig zijn is me ook heel erg meegevallen. Ik leef en ben daar intens dankbaar voor.

Veertig zijn is leuk!

Veertig zijn is leuk!

Herken jij dat gevoel van ‘veertig en nu?’ Van terugblikken – en vooruitkijken?

Personal

Juni: de maand van verlangen naar de zomer

Nieuwe maand, nieuwe kansen! Het is alweer juli, de zomer is officieel begonnen. Hoewel het weer nog niet echt meewerkt, heb ik er zin in. Kom maar op juli! Met nieuwe avonturen en hopelijk veel fijne momenten met mijn gezin. De maand juni was er een van verlangen naar de zomer. Blik je met mij mee terug?

Festival

De maand begint goed met een fijn festival. Ik ga elk jaar met een vast ‘metalmaatje’ luisteren naar een bak herrie zoals wij dat zelf omschrijven. Dit keer kiezen we voor FortaRock, lekker dichtbij huis in het Goffert Park in Nijmegen. Het is die dag eindelijk weer eens zomers warm. Ik kies voor een fijne festivaloutfit, mijn Zand Amsterdam rokje en geniet van de zon, de muziek, de herrie en het gezelschap.

Genieten bij FortaRock.

Genieten bij FortaRock.

Drukke kinderen

Als je kinderen hebt weet je wel wat ik bedoel met de drukke maand juni. En snap jij net als ik vast niet waarom alles aan het einde van het schooljaar gepland wordt. Schoolreisjes, sportdagen, juffendagen, Cito’s… Ze zijn er maar druk mee. En ik dus ook. Hoogtepunt in die drukke agenda’s van mijn kinderen is de grote dansvoorstelling van I-move. Alledrie dansen ze de sterren van de hemel.

Mijn trots.

Mijn trots.

Bij mij beginnen de danskriebels hierdoor wel weer op te komen. En de behoefte om te gaan bewegen. Ik schreef er al eens een blog over. Wie weet, na de vakantie…

Eten

Die behoefte aan meer bewegen komt ook door alle heerlijke etentjes die ik deze maand heb. Zo geniet ik met een lieve vriendin van een fijne avond op het terras van het Pomphuis in Ede. Mocht je eens in de buurt zijn, de proeverij van voorgerechten is om je vingers bij af te likken.

Als je niet kunt kiezen, dan neem je gewoon alle voorgerechten :-)

Als je niet kunt kiezen, dan neem je gewoon alle voorgerechten 🙂

Ibiza Night

Om in zomerse sferen te komen bezoek ik de Ibiza Night. Wat een leuke sfeer bij Buitenzorg! De proeverij is prima, de kraampjes met producten waar ik vrolijk van word, volgend jaar hopelijk weer.

Ibiza night foto 4

Tripje naar Engeland

Ik heb wel zin gekregen in een dagje strand door de Ibiza night. Mijn tripje voor KidsErOpUit naar Southend on Sea komt dan ook als geroepen. De temperaturen zijn daar ietsje lager dan op Ibiza, maar ik ben wel aangenaam verrast door deze leuke plaats. Lees mijn blog maar!

Voor alles is een eerste keer: paddleboarden. Foto dankzij Stylespy.

Voor alles is een eerste keer: paddleboarden. Foto dankzij Stylespy.

Vriendinnen

Zo belangrijk in mijn leven! Ik heb ze in verschillende soorten en maten, maar 1 ding is zeker, ik kan niet zonder ze. Een avondje naar de bioscoop, een wandeling in het bos, een heerlijk etentje. Ik geniet ervan. Ook deze maand kan ik gelukkig tijd vinden voor mijn vriendinnen.

Amersfoort

Zo ga ik met een stel vriendinnen, we zijn dit keer maar met z’n drietjes, meestal gaan we met z’n zessen op pad, elk kwartaal winkelen. Het liefst in een leuke stad. Dit keer is Amersfoort aan de beurt. Mijn favoriete hotspots lees je hier.

En verder..

Vieren we feestjes, gaat mijn moeder met vakantie en komt veilig weer terug, bezoeken we op vaderdag een leuk dierenparkje in Duitsland, ga ik een middagje met de kinderen naar Ouwehand, wandel ik met man en hond op de veluwe en zijn we allemaal weer goedgekeurd door de tandarts 🙂 Oh ja en ik blog en schrijf ook nog tussendoor!

Een van de mooie plekjes waar ik in juni van het genoten: wildpark Anholter Zweig.

Een van de mooie plekjes waar ik in juni van heb genoten: wildpark Anholter Zweig.

Hoe was jouw maand? Ook lekker druk?

Personal

Naar het dorp voor het Straatje van de Smaak

Gisteren in de krant, vandaag op mijn blog. Een column over veertig zijn in Ede. Naar aanleiding van het Straatje van de Smaak in Ede. En is dat nou een dorp of een stad?

Veertig jaar geleden heette het centrum van Ede nog gewoon dorp. Tegenwoordig hebben we het over de stad. En toch hoor ik: “Mam, mag ik naar het dorp met mijn vriendinnen?” Mijn oudste dochter praat gelukkig nog haar moeder na. Ik kan het namelijk niet uit mijn mond krijgen dat ik naar de stad ga. Naar het dorp dus.

Hangen

En nee, dat mag ze nog niet. Met haar 10 jaar vind ik haar te jong om in de Edese winkelstraten rond te hangen. Ik was zelf een jaar of 13 toen ik voor het eerst op koopavond naar het dorp mocht. Eindeloos heen en weer lopen in de hof van Gelderland. Zien en gezien worden. Van mijn zakgeld de lekkerste chocola kopen bij Le Baton.

Online

Nu is de Hof van Gelderland niet meer. En kom ik ook niet meer op koopavond in het dorp. Sowieso kom ik niet zo vaak meer in het centrum. Veel van mijn aankopen doe ik online. Als veertiger met een baan en gezin kies ik vaak voor het gemak. Ik voel me daar schuldig over, al die leegstand en winkeliers die het moeilijk hebben, daar draag ik aan bij. Straks heeft mijn dochter helemaal niks meer te zoeken in het dorp.

Straatje van de Smaak

Aan die ontwikkeling wil de Edese onderneemster Astrid van de Weerd wat doen. Samen met haar moeder, Loes van de Weerd, is zij eigenaar van een van de grootste panden in de Doelenstraat. Zij wil een Straatje van de Smaak: een combinatie van verswinkels, gevarieerde horeca en winkels met hoogwaardige non food producten. In het statige Van de Weerd-pand komt een grand café.

http://

Beleving

Een soort LuxeRedux maar dan permanent. Dat lijkt me wel wat. Winkelen gaat niet meer om het snel kopen van spullen, het is veel meer een beleving. Als ik zelf ga winkelen doe ik dat het liefst in een stad waar ik kleine winkels aantref met een bijzonder assortiment. Bijvoorbeeld in Amersfoort.

En dan lunchen bij een biologische lunchroom waar ook een expositie is. Om na afloop nog even te genieten van theater of muziek. Ga ik met mijn kinderen de stad in, dan is het prettig als zij ergens kunnen uitrazen. Ik hoop dat het Straatje van de Smaak mij dat kan bieden. Zodat ik niet meer naar een andere stad hoef, maar gewoon naar mijn eigen dorp!

Winkel jij graag online, of ga je naar de stad voor een beleving? Ben je wel eens in het centrum van Ede geweest? 

Shoppen online of in de stad?

Shoppen online of in de stad?

Lifestyle, Personal

Meer echte vrouwen op de cover van magazines?

Als ik reis, lees ik graag een tijdschrift. Ik schiet nog even snel de kiosk in om een exemplaar te kopen. Meestal pak ik de Linda. Ik tuur naar de schappen. Herken de grote letters. Vaak pronkt Linda zelf op de cover van haar tijdschrift. Ik hou van echte vrouwen op de cover van magazines. Nu zie ik een zongebruind superslank en gespierd lijf, grote borsten in een sexy bikini. Dat is Linda niet, denk ik bij mezelf. Maar wel haar hoofd. Hoe dan ook, ik koop het tijdschrift en ren naar de trein.

Linda heeft ineens een fotomodellenlijf.

Linda heeft ineens een fotomodellenlijf.

Haar voorwoord lees ik als eerste. Het kwartje valt. De foto op de voorpagina is gefotoshopt. Om een punt te maken. Linda denkt dat haar lezers niet zitten te wachten op haar echte lijf. Ze schrijft: “Het wordt vaak geroepen, maar ik denk toch niet dat je op de cover van een duur glossy blad altijd de waarheid wilt zien.” Nou, dan heeft Linda het mis, ik zit helemaal niet op een nepversie van haarzelf te wachten.

Wegdromen

Ik lees verder. “Uiteindelijk koop je zo’n blad ook omdat je even wilt wegdromen.” Huh? Ik snap haar nu echt niet meer. Ze gaat nog even door dat ze de Dove-reclames, waarin we eindelijk vrouwen met normale lichamen zagen geweldig vond, maar als alle reclame-uitingen zo worden, haakt Linda af.

Want, zo betoogt ze: “Soms wil ik gewoon even geloven dat zo’n oogcrème in een mooi zilveren potje mij van mijn rimpels verlost. Of dat die jeans me het ferme strakke kontje geeft dat ik al jaren niet meer in de spiegel zie.”

Dus wordt Linda liever constant bedonderd. Zij koopt spullen die niet voor echte vrouwenlichamen gemaakt zijn. Om gefrustreerd en teleurgesteld in een te strakke broek, met een botoxhoofd naar troostvoer te grijpen.

Cirkel

Het is een vicieuze cirkel. We zien alleen maar perfecte vrouwen in bladen en in reclames op tv. We hebben geen idee hoe dat ene leuke jurkje op een vrouwenlichaam met echte rondingen staat. We kopen het toch maar, want ja, dat is de mode. En dan klopt dat perfecte beeld niet met de werkelijkheid.

Zelf kan ik daar flink chagrijnig van worden. En wat doe ik als ik geïrriteerd alweer een pakketje met kleding terug moet sturen? Juist. Chocola. Of indien niet voorradig chips. Desnoods de snoepbak van de kinderen plunderen (heel veel doosjes smarties voldoen net zo goed als 1 reep chocola ;-))

Meer echte vrouwen!

Eerder schreef ik al dat ik graag meer kleding voor echte vrouwen in de winkels zou zien. Nu zou ik graag nog een stap verder gaan. Echte vrouwen, dik en dun, lang en kort, graag op tv! En in de bladen, zonder photoshop.

Wat zeg ik? Weg met alle filters van instagram. Een hoofd van 40 jaar en ouder heeft rimpels. Laat dat dan ook gewoon zien. Ik wil niet bedonderd worden door de bladen. Ook niet door Linda. Mijn eigen foto’s zijn zoals ik ben. Onbewerkt. Het leven is zoals het is; hartstikke mooi. En wij vrouwen ook!

Wat vind jij? Meer echte vrouwen op de covers van tijdschriften en op tv? Of stoor jij je niet aan al die perfecte plaatjes?

Je hoeft niet altijd perfect op de foto.

Je hoeft niet altijd perfect op de foto.

 

 

Personal

Te weinig tijd: de stress van een veertiger

Terug van weggeweest, mijn column voor de plaatselijke krant De Edese Post! Zo leuk om te doen, maar ja ik heb zo weinig tijd…  En toch ga ik proberen regelmatig een stukje te tikken. Vanaf nu! Deze staat vandaag in de krant.

Ik heb nog zoveel te doen!

Nieuwsgierig kijk ik mijn moeder aan. “Wat deed jij eigenlijk met je vriendinnen toen je veertig was?” In mijn beleving was Ede ‘vroeger’ verschrikkelijk saai. Ik ging in ieder geval zo snel mogelijk op kamers wonen, in de grote stad. Mijn moeder denkt eens goed na. Ze ging wel eens met vriendinnen op stap. Naar de film. En naar de huisvrouwendag in De Reehorst. Dat was het dan ook wel.

Tegenwoordig heb je als dame van ‘ongeveertig’ de keuze uit Ibiza Nights, Ladies Nights in Cinemec, workshops schilderen in de kroeg, Foodfestivals, Pop-up kunstfestivals, een Zomer Event, Festival Zomerbries, culturele avondjes Dante, Live Stage Marnix, intieme theaterconcerten in Cultura, Ede Uit de Kunst en zo kan ik wel even doorgaan. Ik hoef me geen dag te vervelen. Nou ja, dat is ook weer overdreven, het blijft natuurlijk wel Ede 😉

Toch maar kaartjes gekocht.

Toch maar kaartjes gekocht.

Het valt me op dat Ede hipper wordt. Ik zie steeds meer nieuwe initiatieven waar ik graag met vriendinnen naartoe zou gaan. Op Facebook zie ik ‘Bij Mij’ voorbij komen. Wat een leuke winkel/lunchplek is dat. Ik ben er alleen nog niet geweest. En ook niet bij Rode pepers en Basilicum, ook al zo’n hot spot. Of de Jonge Dame. Koffie drinken bij Effe Anders. Of bij Koffie en Koffie. Ik doe het veel te weinig.

Wie zong dat ook alweer; “ik heb nog zoveel te doen!” Als je net als ik rond de veertig bent, dan weet je het antwoord misschien wel. Ik kan er even niet opkomen. Goed, ik heb nog zoveel te doen dus. Dat gevoel heb ik. Dagelijks. En dan bedoel ik niet eens mijn werk, huishouden en zorgen voor mijn kinderen (in willekeurige volgorde). Nee ik heb het gevoel dat ik van alles mis. Weer een nieuw leuk restaurant in Ede? Help, ik ben bij de vorige hot spot nog niet eens geweest! Ibiza Night? Ja die vorige was echt leuk. Heb ik alleen gemist.

Afgelopen weekend was er zelfs een grote opera in de nieuwste hotspot van Ede, het opgeknapte Open Lucht Theater. Misschien hoef je niet eens zelf een kussentje mee om op te zitten. Maar helaas, dat heb ik ook alweer gemist.

Nee, dan was het voor mijn moeder veel makkelijker. Vroeger. Toen Ede nog saai was.

http://

Personal

Voor altijd mijn zus

Nog een paar jaar en dan is ze langer niet meer in mijn leven dan wel. De jaren met mijn zus waren zo belangrijk voor me, dat ik er een tijdje geleden een stuk over schreef. Dat hoort ook een plekje te krijgen op mijn blog. Zij is een onmiskenbaar onderdeel van mijn leven. Toen en nu.

Mijn zus was alles wat ik niet ben. Lang en blond, blauwe ogen. Stoer, impulsief, sociaal, sportief en lenig. Op de gymclub blonk zij uit, terwijl ik overal vanaf viel of niet op kon komen. “Dat jullie zussen zijn, zo verschillend!” Hoe vaak ik dat niet gehoord heb. We speelden soms dat ik geadopteerd was. Mijn zus verzon steeds een ander exotisch land. Kinderen die ons niet kenden trapten er altijd in.

Alles wat mijn zus deed, wilde ik ook. Zij op korfbal? Ik ook. Terwijl ik nog geen bal kon vangen. Jaloers was ik niet. Mijn zus liet mij namelijk zien wat ik wel kon. Trots vertelde ze aan iedereen die het maar wilde horen dat ik zo mooi kon schrijven. Ze leerde me de meeste coole danspassen. Toen ik een tijdje gepest werd op de basisschool, stond zij op het schoolplein. Niemand die haar zusje met een vinger aanraakte. Zij gaf me de tip om te gaan voetballen met de jongens. “Bied maar aan om keeper te zijn, dat willen jongens zelf nooit.” En zo had ik toch elke pauze wat te doen. Ze gaf mij het gevoel dat ik bijzonder was en iedereen die het tegendeel beweerde, daar rekende zij wel even mee af.

Voor altijd mijn zus foto 1

Natuurlijk hadden we wel eens ruzie. Over de kleine, onbelangrijke dingen. Wie het eerste in de badkamer mocht ‘s ochtends. De eeuwige strijd over wie er afdroogde of afwaste.

We gingen samen op vakantie en werden het niet eens over de uitstapjes. Ik hield van kunst en cultuur, zij van op het strand liggen. Dus deden we beiden. We konden ruzie maken met de zekerheid dat we het toch wel weer goedmaakten. We waren zussen en zouden dat altijd blijven.

Tot die ene woordenwisseling. Geen idee meer waarover. Ik was daarna boos dat ze me niet even belde om me een fijn weekend te wensen met mijn vriendje in Parijs. Koppig belde ik haar ook niet. We hebben het niet meer goed kunnen maken. Ze lag ineens in een ziekenhuisbed. Onbereikbaar, in coma. Huilend heb ik gezegd dat ik spijt had, gesmeekt of ze me kon laten merken of ze me hoorde. Ze bewoog. Daarna nooit meer.

Alles wat ik nu ben, is zij niet. Ze zal nooit getrouwd zijn, moeder zijn. Maar ze is wel altijd mijn zus.

Personal

Morgen doe ik het anders!

‘Morgen doe ik het anders’. Zeg jij dat wel eens tegen jezelf? Ik wel. Minstens 1 keer per week. Ik maakte er zelfs al eens een lijstje van. Dat nog steeds actueel is 🙂 Misschien heb jij wel aanvullingen op mijn ‘dingen die ik morgen anders doe lijstje’.

Morgen doe ik het anders foto 2

  • Ik begin de dag met een lach. En niet met de afstandsbediening zodat ik nog even kan slapen terwijl mijn kroost naar spongebob kijkt.
  • Spongebob komt er sowieso niet meer in.
  • Op de boterhammen doe ik geen K3 hagelslag, fruithagel en chocopasta meer, maar zogenaamd gezond beleg. Ik hou derhalve mijn oordoppen nog even in om eventuele smeekbedes om suiker te weerstaan.
  • We stappen op de fiets of wandelen naar school. Dat kan, want we hebben dankzij de spongebob-ban tijd over.
  • Mijn haar is in model, mijn mascararoller is niet in mijn bakje yoghurt gevallen, ik heb zeeën van tijd.
  • Ik luister naar het vrolijk geklets van mijn schatjes. Die natuurlijk geen ruzie maken, want ze zijn helemaal zen door mijn gebrek aan ochtendhumeur. Ik mis mijn auto en mijn autoradio niet. Natuurlijk mis ik Giel niet. Echt niet.
  • Ik ben geen gymtas/zendingsgeld/schoenendoos/avondvierdaagse-inschrijfformulier of wat er deze keer in de nieuwsbrief staat vergeten.
  • We zijn als eersten binnen en de juf van mijn jongste kijkt niet verbaasd.
  • Ik heb alle tijd voor een fijn afscheid, en hoef niet snel de hand van dochterlief aan die van de juf vast te plakken,
  • Weer thuis aangekomen kan ik heerlijk werken in een opgeruimd huis. De ontbijtbordjes staan in de uitgeruimde vaatwasser. Iets met zeeën van tijd.
  • Ik struikel niet op de trap. De pyjama’s, het speelgoed, de boeken zijn door de rechtmatige eigenaren vrolijk zingend opgeruimd.
  • Als mijn kinderen uit school komen, kijkt er niemand naar me op het schoolplein. Mijn jongste krijgt namelijk geen driftbui omdat ze niet mag spelen vanwege dansles. Mijn zoon noemt mij geen stomme moeder omdat we lopend zijn. Ik zie niemand denken ‘voed die kinderen toch eens op’.
  • We doen ouderwetse gezelschapsspelletjes, ik kijk geen moment op mijn smartphone.
  • Ik kook een uiterst voedzaam diner en denk tijdens de gezellige maaltijd niet aan wat ik allemaal kan doen zodra ik iedereen onder de 11 naar boven heb weggewerkt.
  • Eindeloos lees ik voor, we hebben namelijk op tijd gegeten en zijn klokslag 19.00 uur naar boven gegaan.
  • Ik maak tijdens het voorlezen geen ‘things-to-do’ lijstjes in mijn hoofd en weet nog precies wat ik heb gelezen.
  • Ik haak een regenboogdeken, zet tasjes voor morgen klaar, dek de ontbijttafel alvast en ga op tijd naar bed. Zet nog even op Facebook en Instagram hoe fantastisch vandaag was, met hashtag #loveit of #gewoonomdathetkan

En als dit morgen allemaal niet lukt…dan is er daarna wel weer een dag.

Morgen doe ik het anders foto 1

Herkenbaar? Wat zou jij morgen graag anders doen?

Personal

Make-up en mama: heb jij genoeg tijd voor persoonlijke verzorging?

Al jaren worstel ik met de combinatie gezin, werk en mezelf verzorgen. Nu ik 40 (en nog wat ;-)) ben, word ik daar wel handiger in. Ik weet steeds meer minuten van de dag voor mezelf in te pikken. Om toch nog een beetje leuk voor de dag te komen. Ik maak gewoon tijd voor mijn persoonlijke verzorging. Dat was 5 jaar geleden wel anders, toen schreef ik een stukje over make-up en mama. Lees en huiver 😉

Make-up en mama foto 1

Geen tijd voor make-up?

Make-up. Ooit mijn beste vriend. Vanaf de brugklas was ik er aan verslaafd. Met mijn beste vriendin nog even snel voor de lessen op de toiletten tutten. De make-up tasjes onder de boeken verstopt. Dit was allemaal voordat mijn leven in beslag werd genomen door huilbaby’s en dreinkleuters. De combinatie make-up en mama, die krijg ik maar niet onder de knie. Werken en mama, dat lukt na vijf jaar best aardig. Maar hoe het nu komt dat ik voor de zoveelste keer naturel de deur uit ga, geen idee. Ik vind het fijn om er leuk uit te zien, make-up helpt daarbij. Maar hoe en waar? Ik heb er gewoon geen tijd voor. Als ik om me heen kijk in Ede zie ik genoeg voorbeelden van vrouwen die er wel tijd voor kunnen vinden.

Wasbeer-look

Hoe doen ze dat toch? Ik moet ‘s ochtends drie koters wassen, aankleden, voederen, tanden poetsen, alle spullen pakken en dan rennen via het kinderdagverblijf naar school en uiteindelijk naar mijn werk. In de auto dan maar?
Mijn poging mascara aan te brengen voor een stoplicht, resulteert in een wasbeertje in plaats van een hippe mama. Op mijn werk kijken ze vast vreemd op als ik met een toilettasje naar de w.c. vertrek om vervolgens onder de plamuur weer nonchalant binnen te wandelen. Dus doe ik het maar zonder. Tot ik zoonlief afgeef aan een perfect opgetutte leidster op de crèche. Hij kruipt lekker dicht tegen haar aan. Kijkt verliefd in haar ‘smokey eyes’. Straks toch maar eventjes langs de Douglas.

Heb jij wel genoeg tijd voor jouw persoonlijke verzorging?

Hoe doe jij dat, tijd voor jezelf maken? Besteed je net zoveel tijd aan jouw persoonlijke verzorging als vroeger, of zijn andere dingen nu belangrijker?